Hallo allemaal,

omdat Weblog nog niet echt lekker meewerkt ben ik nu toch verhuisd. Mijn nieuwe adres is: depetvantruus.wordpress.com

Tot ziens.

Nickie en ik hebben al jaren een verschil van mening. Zij vindt dat ze meer recht heeft op de bureaustoel dan ik. In het hele huis staan stoelen en daar mag ze allemaal op slapen. Maar nee, ze moet perse op de stoel bij de PC. Ze ligt er bijkans de ganse dag op.
Ja, ja, ik weet dat ik een softie ben. Dat ik haar er gewoon af moet smijten. Ook al kijkt mijn stresskipje me dan heel, heel boos of zwaar beledigd aan.

Maar nu heb ik een compromis gevonden. Ik heb voor haar een zacht kussentje op het bureau gelegd. Tegen de printer aan zodat ze rugdekking heeft. Goed, ik kan daardoor de printer niet gebruiken maar dat kan me niet schelen. Alles voor de lieve vrede.

Ze ligt dan gezellig naast mijn hand die met de muis in de weer is. Soms begint ze spontaan kopjes te geven of tegen mijn vingers te tikken waarop ik haar in haar nekkie kriebel en over d’r koppie aai. Tot ze daar genoeg van heeft en in mijn hand hapt. Dan is het feest gelijk over en vlucht ze op de printer. Waar ik ook al iets zachtst op heb gelegd.

Maar ze laat me vaak ook lachen als ze allerlei potsierlijke houdingen aanneemt.

Helaas, het lukt me niet om foto’s van Nickie te plaatsen. 

De aangereden oude dame heeft geluk gehad. Niet haar heup bleek gebroken maar de bovenkant van haar dijbeen. Meer dan een etmaal moest ze wachten voor ze geopereerd kon worden. Maar, had de chirurg na afloop gezegd, het was een mooie rechte breuk.

De eerste dagen was ze een zielig hoopje mens. Haar lichaam verdroeg de pijnstilling niet met als gevolg misselijkheid en braken. Toen dat eenmaal over was knapte ze zienderogen op.

Met een bewonderenswaardige gelatenheid had ze zich overgegeven aan het feit dat ze bij van alles en nog wat geholpen moest worden. Ze kon niet zelf haar bed in en uit komen, moest gewassen worden, mocht niet alleen naar het toilet enzovoorts.

Maar daar zou verandering in komen! Met een strijdvaardig gezicht greep ze regelmatig het driehoekige handvat boven haar bed en trok zichzelf meerdere keren op. Haar armen moesten sterk zijn. In ieder geval sterk genoeg om zichzelf op te kunnen duwen en te ondersteunen.

Ondanks alle ellende genoot ze ook. Van het bezoek, kaarten, bloemen en kleine attenties. De aandacht en goede zorgen van het (verplegend) personeel in het revalidatiecentrum deden haar ook goed.

Twee keer per dag moest haar been een uur lang op een machine liggen. ‘Sien’ noemden ze het apparaat dat automatisch haar been boog en strekte. Daarnaast had ze looptherapie. Bekaf was ze maar ook trots als het haar gelukt was om tussen de brug heen en weer te lopen. Elke keer ietsje verder. En dat viel zeker niet mee met beurse armen en een open wond aan haar andere enkel.

Ze wist vrijwel zeker dat ze dit te boven zou komen. Dat ze weer zelfstandig zou worden. Anders mocht ze niet naar haar eigen huis. Dan werd het een verzorgings- of verpleeghuis.

En dat was het laatste wat ze wilde!  

Met een voor haar leeftijd kwieke pas stak de oude vrouw de straat over. Een bewogen jaar had ze achter de rug. Meerdere keren in het ziekenhuis gelegen, compleet met nare onderzoeken en een sterfgeval van een, voor haar, belangrijk persoon.

Gelukkig was ze goed hersteld. Het leven lachte haar weer toe en ze ondernam leuke dingen. Ze was een week naar vrienden in Engeland geweest en met de feestdagen had ze ruim een week bij dochter E. gelogeerd. Waar ze heerlijk was verwend.
De winter werkte dit jaar ook mee. Geen sneeuw en ijs zodat ze tenminste de straat op durfde.

Blijde gedachten doorkruisten haar hoofd. Die ochtend had dochter C. gebeld dat ze de volgende dag op bezoek wilde komen. Zij maakte vaak macaroni voor haar. Vandaar dat ze nu met een tas vol boodschappen op weg was naar huis. Een pak elleboogjes pasta, de tomaatjes die ze zo lekker vond, toetjes, melk, Brinta en vloeibare honing voor in de pap.

Plots sloeg ze tegen de grond. Geraakt door een achteruit rijdende auto terwijl ze net de overkant bereikt had. Gillend van de schrik en de pijn zag ze de achterwielen op zich afkomen.
Stijf kneep ze haar ogen dicht…

“Mevrouw, mevrouw”, riep een toegesnelde jonge vrouw haar toe. Voorzichtig opende ze haar ogen en kreunde: “ik geloof dat mijn heup gebroken is”. Meteen belde de vrouw 112.
De ambulance en politie waren snel ter plaatse. Nadat ze gecontroleerd was op verder letsel en de politie proces verbaal opgemaakt had werd ze afgevoerd.

Dik een uur later werd dochter E. gebeld door iemand van het ziekenhuis. Groot was de schrik bij het bericht maar ook opluchting dat haar moeder nog leefde.

Wat als de bestuurder in paniek op het gas getrapt had in plaats van op de rem…

Lieve mensen, ten eerste wil ik iedereen nog even een  heel Gelukkig Nieuwjaar toewensen. Dat 2012 een mooi jaar mag worden.

Ik ben blij dat het me nog gelukt is om in december een feestdagenlogje te maken. De foto kostte me nog enige moeite omdat ,al proberend, bleek dat ie niet meer dan 4 MB mocht zijn. Dat betekende dat ik mijn fototoestel van de HD-kwaliteit af moest zetten en nieuwe foto’s moest maken. Maar goed, het is gelukt.

De feestdagen zijn gezellig verlopen. Mijn moeder heeft ruim een week bij ons gelogeerd en mijn zus Willie is op 1e kerstdag geweest. Die dag hebben we met zijn vieren gegourmet. Op nieuwjaarsdag hebben we een bezoekje aan mijn schoonmoeder gebracht en van daar uit is mijn moeder weer naar haar eigen huis gegaan.

Ondertussen zijn alle kerstspullen weer opgeborgen tot eind dit jaar en gaat alles weer zijn ‘normale’ gangetje. Als laatste feestelijkheid had ik afgelopen zondag de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie op ‘mijn’ manege. Wat heel gezellig was.

Lieve mensen, ook al ben ik al een tijdje niet meer actief op weblog, wil ik jullie natuurlijk wel hele fijne feestdagen toewensen.
Ik hoop volgend jaar weer te gaan bloggen.
Het kerststuk heb ik zelf gemaakt tijdens een kerstworkshop.

 
Zondagochtend trokken we om 10 uur onze schoenen aan voor een flinke wandeling door een mooi gebied aan de andere kant van het dorp. We passeerden een stuwmeertje, dwaalden door de bossen, liepen langs beekjes, tussen velden door en volgden een stukje van een spoorbaan. Doodmoe sjokten we tegen half drie het steile pad naar de woning op. Wat een aanslag op mijn kuiten, scheenbenen en heupen…

Dik een uur later ging ik weer op pad, Frans op het terras achterlatend in een comfortabele tuinstoel. Ik wilde persxe9 foto's maken van een burcht ruxefne die in de buurt van het stuwmeertje moest zijn. Helaas nam ik de verkeerde weg zodat ik pas anderhalf uur lopen later bij het kasteel aankwam. Overbodig te zeggen dat we die avond niet meer weggeweest zijn.

Foto's van de prachtige omgeving van Jxfcnkerath, het kasteel en een bord van iemand met humor.

Vrijdag 5 augustus vertrokken we tegen twaalven naar Jxfcnkerath in de Eifel. Ter hoogte van Arnhem was het een en al file en bij Venlo raakten we het spoor bijster. De snelweg richting Trier was onvindbaar, voor ons dan, dus tuften we verder over provinciale wegen. Dat vond ik best leuk om te doen want dan zie je onderweg nog eens wat. Tegen 7 uur vonden we het welletjes en reden Dxfcren in op zoek naar een hotelkamer. Die werd gevonden bij Dxfcren's Post Hotel.
Na het ontbijt zijn we nog even de stad in geweest tot we van de kamer af moesten.
Om elf uur zaten we weer in de auto en twee uur later waren we op onze bestemming, Ferienwohnung Wilhelm. Een woonhuis aan de rand van het bos waarvan wij de benedenverdieping tot onze beschikking hadden. Een uur te vroeg maar dat was geen probleem, we mochten er gelijk in. 's Middags zijn we een boswandeling gaan maken.

Dxfcren's Post Hotel.

Wapenschilden op het station van Dxfcren.

Een ouderwetse draaischijf voor stoomlocs.

Een steenkoolkarretje en een 15 miljoen jaar oude zwerfsteen.

Een leuk waterkunstwerk met allemaal beweegbare onderdelen.

Duidelijk een andere bouwstijl. 

De vakantiewoning in Jxfcnkerath.

De achtertuin vanaf het terras met daarachter het bos.

Uitzicht richting het dorp.

 

Boswandeling.

Hallo lieve mensen, we zijn weer even op het thuishonk. Morgen vertrekken we naar het Eifelgebied in Duitsland.
 
De afgelopen week hebben we de nodige fietstochtjes in de omgeving van Ermelo gemaakt. Een paar keer naar Putten, waarbij we eens andere weggetjes uitprobeerden. Een keer richting Harderwijk en daar wat door het mooie Leuvenumse Bos gezworven. Een flinke tocht naar Vaassen via Elspeet. Een (gedeeltelijke) zwerftocht naar Voorthuizen waarbij we langs de Appelse Heide kwamen (naar het plaatsje Appel).

Vorige week vrijdag, toen het nog frisjes was, zijn we met de trein naar Amersfoort geweest. Hieronder een impressie.

Onverwachte natuur in de stad.

Historische woningen.

Een hofje.

De stadswal.

Kunst, waaronder mijn (enorme) sterrenbeeld.
Op de middelste foto staat ook de Amersfoortse Kei.

Leuke details.

Voor een vergroting: klik even op de foto.  
   
   

Hallo allemaal, we zijn eventjes terug om de 87-ste verjaardag van mijn moeder te vieren.
Ze zit lekker in onze tuin te genieten van het zonnetje.

Gisteren hebben we (Frans, zijn zus, zwager en ik) een dagje stoomtrein Veluwe plus vaartocht IJssel gedaan. Van Apeldoorn naar Dieren met een historische stoomtrein. Van Dieren naar Zutphen met een luxe salonboot en van Zutphen weer naar Apeldoorn met een dieseltrein.